Morgen is het een jaar geleden dat ik mijn vorige berichtje op deze log heb geplaatst.
Morgen is het drie jaar geleden dat wij afscheid van ons kleine meisje hebben moeten nemen.

Hoewel ik er steeds beter mee om kan gaan is het verdriet en de pijn nog steeds groot en komt dit soms opeens keihard om de hoek kijken. Zeker nu ons gezin is uitgebreid met een dochter en zoon uit Nigeria besef ik wat ik moet missen zonder Lotte*.
En waar ik ooit nog de ijdele hoop had dat het misschien makkelijker zou worden als er hier eenmaal kinderen in huis rond rennen weet ik nu dat het het gemis eerder groter maakt. Lotte* had met haar grote zus en broer hier rond moeten rennen.

Jokèh en Daniel hebben nog geen besef van Lotte*, al zien ze haar foto regelmatig en zijn ze zelfs een keer meegeweest naar Rhijnhof, naar het sterretjesveld. Maar het is door de taalbarrière nog te moeilijk om uit te leggen, maar dat komt nog wel.

Morgen gaan Niek en ik samen even bij Lotte* langs, haar (schoongewassen) knuffelgirafje bij haar terugbrengen en een nieuw kaarsje in de lantaarn aansteken.

Het plaatje hiernaast is een foto die Manuela afgelopen mei op Rhijnhof bij Lotte* heeft gebracht, kort nadat we het telefoontje kregen dat we naar Nigeria af mochten reizen. Zo mooi!

Vandaag is het twee jaar geleden dat jij geboren werd
twee jaar geleden dat wij papa en mama werden

In de twee jaar is er veel gebeurd, negatief en positief….

En nu, twee jaar later, is het gemis nog steeds oneindig groot
zo groot dat ik het niet in woorden kan bevatten

Lieve mooie kleine Lotte*,,,,, meis, wat word je hier gemist….

Pff…..na alle stress van gisteren viel ik vandaag van de ene verbazing in de andere. De dag begon belabberd want ik moest voor de hypotheekkeuring bloed laten prikken hier in het ziekenhuis in Alphen en als er iets is wat die lui niet kunnen is het bloedprikken.
Afijn, ik er op tijd heen, realiseer ik me opeens dat op het prikbriefje Engelhart staat en op mijn ponskaart nog Barnhoorn dus eerst dat laten veranderen. Dat duurde welgeteld een half uur (ze zijn er nog trager dan dikke jeweetwel…)
Vervolgens naar het priklab….daar weer wachten en vervolgens in de stoel. Omdat het vel van mijn linkerelleboog afligt is die arm verbonden dus moesten ze rechts prikken, daar gingen ze al van in de stress (ja, je leest het goed, ze willen daar alleen links prikken….shoot me waarom maar het is zo). Goed, ik zei nog, je moet de naald niet te diep doen want die ader heeft een kronkeltje (na pakweg 50 keer bloedprikken voor de ivf, zo niet meer, raak ik ervaren) maar nee hoor, patsboem door de ader….dan komt er niks uit. Nieuwe poging mislukte ook. Juf 2 erbij want ze mogen maar 2 keer prikken per prikjuf, die prikt ook twee keer mis omdat ze niet naar me wilde luisteren. Uiteindelijk nummer 3, die vraagt heel slim, weet u zelf misschien waar u het best te prikken bent, en jawel, na goed naar me te hebben geluisterd prikte zij wel goed. Zucht van verlichting en een blauwe arm verder kon ik richting Vught…inmiddels was het dik over negenen.

Maar goed, vanmiddag was ik pas echt verbaasd. Niek belde dat die mafkees van de hypotheker had gebeld (jaja, uit zichzelf, normaal moesten wij hem tien keer bellen, uit zichzelf heeft hij geloof ik nog nooit gebeld). Hij had contact gehad met de bank en onze hypotheek is technisch rond. De bankgarantie blijkt ook al bij de notaris te liggen. Dit biedt dus hoop. Want ook al kom ik niet door die keuring (daar ga ik vooralsnog vanuit) dan kunnen we de hypotheekvorm wijzigen en komt het toch nog rond. We gaan het nog wel even schriftelijk vragen (hij heeft het nu alleen via de mail bevestigd) maar er is dus weer een sprankje hoop over. Het had alleen fijn geweest dat hij dat eerder had verteld, had mij mooi een slapeloze nacht gescheeld…

Anyway, het voelt ietsje beter…..

Verder moet ik morgen nog 1 dag werken en dan heb ik een week vrij…….eindelijk!

Ik weet het, ik ben laks in het updaten van mijn log maar soms kan ik er de fut niet voor vinden. Of misschien is het meer dat ik  soms ook gewoon ff niet wil klagen en mopperen, al zit mijn kop er wel mee vol.

Hoe het nu gaat…..tsja….fout moment om daar over te beginnen. Wat de ivf betreft, toen die misliep waren wij inmiddels druk met het kopen van een ander huis en hadden we daar onze handen vol aan. Gevolg was dat het me wat makkelijker afging om de mislukte ivf poging naar de achtergrond te verdringen. Al is dat schijn, ik merk dat het toch nog vaak boven borrelt en dat ik nu al op zie tegen straks de cryo poging. Ik wil die zeker wel gaan doen maar ik zie op tegen de echo’s, de terugplaatsing en de stress…het wordt elke keer weer moeilijker…..

Maar goed, het huis dus….de aankoop verliep tot het voorlopig koopcontract erg soepel. Maar toen kwam de hypotheek….
Allereerst hadden we al de pech dat we werkelijk bij een eikel van een tussenpersoon terecht kwamen. Hij heeft bepaald niet hard gelopen in het begin maar toen we dat beseften hadden we qua tijd al niet meer echt de optie om een ander te zoeken. En rechtstreeks met de hypotheekverstrekker dealen kan niet omdat deze verstrekker dat niet wil en wij niet naar een ander willen.

Afijn, eindelijk vorige week ging de offerte getekend retour naar de bank en vandaag kwam de voorlopige reactie, ze willen een medische keuring van mij. Natuurlijk vanwege mijn gewicht maar ook vanwege de myomen en mijn hoge bloeddruk. Ik heb er een slecht gevoel over, ik geloof er niet meer in.
En ik ben ontzettend boos op de wereld. Toen ik beviel van Lotte* had ik zwangerschapsvergiftiging en daar heb ik die hoge bloeddruk aan over gehouden. Voor die tijd was mijn bloeddruk altijd goed en had ik nooit klachten. Inmiddels  slik ik bloeddrukverlagers en is mijn bloeddruk goed onder controle. Maar het achtervolgt me wel……nu met de hypotheek. En ze willen ook een onderzoek naar de myomen. Ook zo onzinnig. Meer dan 70% van de vrouwen heeft myomen, de mijne werd zo groot dat hij moest worden verwijderd. Sinds de operatie heb ik er geen last meer van (logisch als dat ding verwijderd is) en ik word er ook niet meer op gecontroleerd door de gynaecoloog. Het is wel zo dat ze bij de ivf naar de nog aanwezige myomen kijken maar dat is ook maar toevallig omdat we weten dat ik ze heb. Ik durf te wedden dat 90% van de vrouwen die ze heeft niet eens weet dat ze ze heeft…..maar nee, Marièlle is natuurlijk weer de klos….ook dat moet als probleem worden gezien.

Misschien drijf ik door hoor, en het is ook niet zo dat de hypotheek nu definitief einde oefening is en het huis dus aan ons voorbij gaat maar ik geloof er gewoon niet meer in. Het gevoel bekruipt me onderhand dat alles hier tegenzit en alles misgaat.
En ik heb zelf het gevoel dat ik vooral niet meer weet waar ik nog de energie vandaan moet halen om tegen de ellende te vechten. Ik ben het zo ongelooflijk zat. Ik ben doodmoe en ik heb gewoon niet de mogelijkheid om bij te tanken. Ik heb zo het gevoel dat mijn leven wordt geleefd door de shit en er weinig leuks meer over blijft.

En ik wil zo graag een gewoon normaal leven hebben, leuke dingen doen, genieten van dingen. Maar ik heb van binnen al weken het gevoel dat ik huil…….alles lijkt te worden overschaduwd door tegenvallers en shit. En ik weet gewoon echt niet meer hoe ik dat tij kan keren.

Ik geef niet op…..maar het valt me gewoon heel heel zwaar.

Ik hoop dat het hypotheekverhaal toch nog een positieve wending krijgt, misschien dat dat ervoor kan zorgen dat ik me weer wat beter ga voelen, weer zin krijg om vooruit te kijken……maar goed, voorlopig moeten we weer afwachten. Morgen bloedprikken voor de medische keuring en dan hopen dat ik morgen of overmorgen voor die keuring terecht kan….duim voor me!

Wat ik al vermoedde is zojuist waarheid geworden, ook deze ivf-poging is niet gelukt.

Ik wil er niet eens meer over nadenken…..ik ga mezelf bij elkaar rapen en moet verder. Huilen heeft geen zin, er over doorpraten heeft geen zin. Ik moet gewoon verder.

Nog even en dan stap ik in de auto naar Leiden om bloed te laten prikken en dan bellen ze vanmiddag met de uitslag. Ik ga er vanuit dat het niet is gelukt, het voelt gewoon niet goed…

En ik heb er nu al last van. Het verdriet om het gevoel dat alle ellende voor niks is. Welbeschouwd zijn we vanaf dat we elkaar een half jaar kennen (februari 2004 was dat) al aan behandelen. Eerst de angst om wat er in mijn buik mis zat. Het bleek een idioot groot myoom dat zo groot was dat ik voordat het verwijderd kon worden eerst in de overgang gebracht moest worden. Dat duurde een paar maanden. Toen de zware operatie en de angst dat het toch niet zou lukken. Gelukkig ging dat goed en na wat maanden van herstel de ivf-molen in. Ik vind die hele ivf één grote hel, en het wordt er naarmate het aantal pogingen dat ik onderga toeneem ook niet makkelijker op. Het valt me steeds zwaarder en ik vraag me inmiddels echt af wat ik moet als deze poging inderdaad is mislukt. Tuurlijk, de cryo gaan we doen hoor, maar niet gelijk, ik wil eerst even rust, ik kan het gewoon niet meer opbrengen om gelijk door te gaan. Eind oktober hebben we een evaluatiegesprek met onze arts en daarna ga ik dan wel eens over die cryo nadenken.

Maar wat als die ook niet lukt? Moeten we dan nog een poging doen, weer die aanslag op mijn lijf en nog erger, weer die aanslag op mijn gevoel? Ik ben het zo zat, maar ik wil zo graag nog een keer moeder worden en een kind hebben om voor te mogen zorgen en het groot te mogen brengen. Of misschien is het wel dat ik gewoon wil dat ik erkend word als moeder, en als moeder van een niet levend kindje voel ik me niet erkend als moeder, de uitzonderingen daargelaten natuurlijk.

Het is een dilemma waar ik de antwoorden niet op weet. Ik heb er al zoveel uren gesprekken met mijn therapeute aan besteed, wat is de beste keus? Maar ik weet het gewoon niet. Mijn verstand zegt stoppen, mijn gevoel zegt daar krijg je spijt van….

Als nou die adoptie maar eens wat meer vaart had gekregen dan had het misschien anders geweest. Als ik de garantie heb dat er hier straks 1 of 2 of 3 lieve kindjes rondlopen dan wist ik het wel, dan was het voor mij even geen ivf en ik zie dan wel of ik ooit nog een poging waag. Maar adoptie biedt geen enkele garantie, zo ver ben ik inmiddels wel….

En ik vind het gewoon moeilijk dit vol te houden. Het lijkt er op dat we tegenslag op tegenslag moeten incasseren en het valt me gewoon zwaar. Ik kan het bijna niet meer opbrengen om nog naar mijn werk te gaan maar ik moet wel. En het kost me vervolgens ontzettend veel energie om mijn werk vervolgens nog goed te doen. En als zelfstandige kan ik het me gewoon niet permitteren om mijn werk wat minder te doen of om een tijdje thuis te blijven. Straks als alle achterstanden van het zakelijk gedoe afgelost zijn dan kan dat misschien maar nu nog even niet ( in elk geval tot het einde van het jaar niet)

En aan de andere kant betekent werken ook afleiding, wat moet ik thuis de hele dag doen? Ik denk dat ik dan ook alleen nog maar ga piekeren en dat schiet ook niet op.

Wat ik misschien nog wel het moeilijkste vind is dat alle ellende ook de leuke dingen overschaduwt. We zijn druk bezig met het kopen van een ander huis, echt een geweldig huis, midden in de stad en veel groter dan wat we nu hebben. Maar ik vind het moeilijk om er in te geloven dat het doorgaat. We wachten op accoord voor de hypotheek en hoewel de adviseur geen enkele reden ziet om te denken dat het misschien niet door zal gaan merk ik dat ik bang ben daar in te geloven. En vooral dat ik bang ben dat ook dat weer niet door zal gaan en we dan de zoveelste dreun krijgt.
En ik vind het erg dat ik zo denk, daar heb ik last van. Ik vind het hard dat ik gewoon geen vertrouwen meer heb in de dingen, dat ik niet meer onbekommerd van leuke dingen kan genieten en dingen open tegemoet kan treden. Ik ben mezelf niet meer en dat doet zeer. En natuurlijk komt er vast wel weer een moment dat ik weer oprecht blij kan zijn, dat ik me weer goed voel en dat ik weer van dingen kan genieten maar nu niet, en dat voelt alsof ik tijd verlies……alsof ik de grip op mijn eigen leven volledig kwijt ben.

En daar heb ik verdriet van, veel verdriet.

Goed, genoeg gezanikt, het haalt niks uit maar ik moest het gewoon ff kwijt. Straks naar het ziekenhuis, vanmiddag rond vier uur de uitslag en dan laat ik dat vanavond of zo hier nog even weten…

Omdat Ester zo vol spanning zit als mijn weblog laadt speciaal een topic voor deze trouwste fan!
Het ligt nog helemaal open Ester, morgen bloedprikken en dan zullen we het horen. Ik ben nog niet ongesteld dus dat is goed nieuws. Ik gebruik progestan dus dat maakt het goede nieuws gelijk een stuk onbetrouwbaarder  want progestan houdt de menstruatie ook vaak tegen.
Ik ben redelijk veel misselijk, maar dat zegt ook niets want dat heb ik al eens eerder gehad met een poging en toen was ik ook niet zwanger
Kortom, ik weet het gewoon niet. Ik heb er zelf geen goed gevoel bij, maar ook dat zegt al helemaal niks. Toen ik zwanger was van Lotte* was ik immers ook overtuigd dat ik niet zwanger was en dus uitermate verbaasd dat ik werd gebeld dat ik het wel was.

En dus gaan we de laatste slopende 24 uur wachten in.

En het bevalt me niks. Het is elke keer weer zwaarder vind ik…….en ik vraag me steeds vaker af, waar houdt het een keer op?

Zonet heb ik de laatste pregnylspuit gezet, wat een baggertroep is dat toch…Het inspuiten doet zeer, ik voel het gelijk als een dreunende hamer in mijn kop en ik duik dan ook zo mijn mandje in

Vandaag is dag 3 na terugplaatsing en ik heb er dus nog 8 te gaan….het is en blijft spannend. Ik heb er nog steeds niet echt een bepaald gevoel bij, niet in positieve zin, niet in negatieve zin. Ik weet het gewoon niet. Dit is de achtste tp, van de vorige 7 keren heb ik slechts één keer een positieve test in handen gehad…..en eigenlijk was het elke keer hetzelfde liedje, gewoon domweg afwachten is het enige dat je kan doen.

En dat gaan we dus maar doen, afwachten….

Zo, we zijn net terug uit het ziekenhuis waar vanochtend èèn embryo is teruggeplaatst. Van de zes eicellen die we hadden was er eentje overbevrucht dus daar konden ze sowieso niets mee. Van de overige vijf waren er 2 die het goed doen, allebei zeven cellig vandaag en allebei nog delend. Een ervan is teruggeplaatst, de ander wordt ingevroren. De andere drie waren sinds gisteren niet meer gedeeld en dat betekent geen goed nieuws voor wat betreft de hoeveelheid cryootjes deze ronde want omdat ze niet meer delen kunnen ze niet ingevroren worden.

Ik weet het, ik moet blij zijn dat ik uberhaupt een cryo heb maar toch is het wel een tegenvaller, ik ben er best verdrietig om. Want het betekent ook dat als deze het niet wordt we nog maar 1 tp hebben en het circus dan weer opnieuw moet beginnen.
Aan de andere kant zou ik niet weten waarom deze het niet zou kunnen worden hoor….

Dus nu kliederen we weer verder met die vieze progestanbolletjes, gaat er a.s. woensdag nog een spuit pregnyl in en mogen we donderdag over een week, dus op dag 11 na tp komen voor de bloedtest……..

Vanochtend belde het ziekenhuis al om even door te geven dat er vandaag nog niet wordt teruggeplaatst. Zonet belden ze om te vertellen dat de tp zondag wordt. De embryo’s delen goed door en daarom vinden ze zondag de meest ideale dag om terug te plaatsen. Dus zondag om half 10 worden we in het LUMC verwacht.
En daarna kan het grote wachten weer beginnen…..